zondag 12 juni 2011

Sommige kinderen hebben hersenen

Misschien is twee keer bloggen op 1 dag wel een schande, maar dat kan me op dit moment weinig schelen. Voor mijn verjaardag heb ik van mijn lieve vriendin Nola het leuke boekje "Sommige mensen hebben hersenen en andere eigenwijsheden van kinderen" van Bas Westerweel en Unni Lindell gekregen. Daaruit komen de volgende slimme kinderuitspraken:

Koeien hebben zwart-wit gevlekte hersens - Mandy, 7 jaar

Sprookjes zijn uitgevonden door volwassenen om kinderen over te halen om te gaan slapen - Mattias, 8 jaar

De koningin is de baas van de mensen, Sinterklaas is de baas van de kinderen - Alena, 6 jaar

De koningin zwaait niet, maar ze wappert - Priscilla, 8 jaar

Kunst is als je iets heel mooi verft en dan op de wc hangt - Nabil, 6 jaar

De hersens van kinderen zijn rood en de hersens van kinderen zijn grijs - Romy, 7 jaar

Het staat op mijn lijstje


Soms heb ik van die dagen dat ik niets liever doe dan lezen. Na vorige week "De jongen in het Achterhuis" van Sharon Dogar te hebben verslonden heb ik vandaag in één ruk het boek "het staat op mijn lijstje" van Jill Samonski uitgelezen.
Het boek gaat over June, een vrouw van 34 die werkt bij een organisatie die carpoolen promoot. Op een avond rijdt ze samen met een vage kennis (Marissa) die ze via de Weight Watchers kent naar huis als er van de vrachtwagen voor haar een kast valt en June de macht over het stuur verliest. Doordat Marissa tijdens het ongeluk net een recept uit haar tas wil pakken en dus haar gordel niet om heeft vliegt ze door de voorruit en beland onder de auto van June. Marissa is op slag dood.
Als June in de spullen van Marissa zoekt om gegevens van haar familie te vinden komt ze een handgeschreven briefje tegen met "20 dingen die ik wil doen voor ik 25 ben". June bewaart het briefje, al heeft ze geen idee waarom. Dan neemt ze zich voor om het lijstje voor Marissa af te werken. De 10,5 maand die daarop volgen voert zij alles uit van de lijst, van het zoenen van een vreemde tot het veranderen van een leven. Op 12 juli, de verjaardag van Marissa, krijgt June het op wonderlijke wijze voor elkaar om alles van de lijst afgestreept te hebben!

Eigenlijk heeft het wel wat om zo'n lijst te maken, al hoeft het niet voor je 25e en hoeven er ook geen 20 dingen op te staan. Misschien cliché, maar voor de vorm heb ik ook maar eens opgeschreven wat ik heel graag nog eens wil doen (en het liefst voor mijn 30e).
- Congresvoorzitter worden
- Vliegen naar Nieuw-Zeeland/Australië
- De elfstedentocht fietsen
Het lijstje is nog wat schamel, maar een goed begin is het halve werk. En eigenlijk is dit al een hele uitdaging!


zaterdag 11 juni 2011

Jarig zijn


Het is elk jaar weer bijzonder om jarig te zijn! Al moet ik zeggen dat het jarige gevoel zoals ik dat vroeger had wel verdwenen is. Ik lig niet meer een week wakker voor DE dag en ben ook minder nieuwsgierig wat ik voor cadeaus zal krijgen. Desondanks had ik gisteren een geweldige dag en donderdagavond een fijn feestje. Nu ben ik 22 jaar oud, een mooie leeftijd. De overgang van 21 naar 22 voelt groter dan ik had verwacht, veel groter dan die van 20 naar 21... Waar dat aan ligt kan ik niet zeggen. Komend jaar ga ik mijn laatste studiejaar in en daarna ga ik werken. Misschien heeft het daar iets mee te maken. Een gek gevoel om niet meer in de schoolbanken te hoeven zitten, maar echt de praktijk in te kunnen: ik kijk er naar uit!

Dromen over mijn verjaardag

Ik denk in bed aan mijn verjaardag
want mijn moeder heeft gezegd:
morgen krijg je iets bijzonders
let maar op – ik meen het echt
Ik kan bijna niet meer wachten
en ik denk: wat zou het zijn?
krijg ik soms een spelcomputer
of een hok met een konijn?

Dromen over mijn verjaardag
welk cadeautje staat er klaar
dromen over mijn verjaardag
dromen zoals ieder jaar

Ik val in slaap en droom dan heerlijk
dat ik ooit beroemd zal zijn
dat de mensen mij herkennen
want dat lijkt me superfijn
in mijn droom krijg ik de hoofdrol
in een film over een boek
en het staat in alle kranten
ik kom op het witte doek

Dromen over mijn verjaardag
welk cadeautje staat er klaar
dromen over mijn verjaardag
dromen zoals ieder jaar

Er staan wel honderd fotografen
voor de voordeur van ons huis
en ze dringen en ze schreeuwen:
kom naar buiten – ben je thuis?
Ik voel me werkelijk geweldig
maar mijn droom duurt veel te kort
en het is ontzettend jammer
dat ik daarna wakker word

Dromen over mijn verjaardag
welk cadeautje staat er klaar
dromen over mijn verjaardag
dromen zoals ieder jaar

Vandaag ben ik dus eind’lijk jarig
en mijn moeder roept: kom gauw
want je krijgt iets heel bijzonders
er is al bezoek voor jou
je krijgt de hoofdrol in een film
over een superspannend boek
‘t is toch echt niet te geloven
jij komt op het witte doek!

Dromen over mijn verjaardag
dromen zoals ieder jaar
maar dit jaar is heel bijzonder
want mijn mooiste droom wordt waar!
Uit: Winnie de Poeh is jarig

maandag 6 juni 2011

Zon en regen


Wat een weer... Dat is wat ik de afgelopen dagen, weken en maanden regelmatig heb gedacht. De ene dag is het 26 graden en schijnt de zon heerlijk op je gezicht. De volgende dag loop je vrolijk in je jurkje de deur uit en kom je meteen in een stortbui terecht: er is geen peil op de trekken! En dat is precies wat het zo vermoeiend maakt. Dat ik elke dag moet bedenken of het warm is of koud, hoe hard het waait, of het regent of de zon schijnt. Ik kan er slecht tegen. Mijn ritme raakt in de war en ik zit minder lekker in mijn vel.

Zo vlak na Hemelvaart baal ik hard dat ik niet op hemka kon door alle drukte. Wat was het heerlijk weer! Ik heb wat gemist, dat wordt me al snel duidelijk uit de reacties van mijn vrienden... Zucht. Daar zat ik het hele weekend binnen te werken aan mijn paper,
leren voor mijn tentamen en 25 referaten na te kijken. Allemaal niet erg om te doen en ik heb ook echt wel gechilld, maar waarom moet dan altijd de zon schijnen?
En net nu ik weer tijd heb om naar buiten te gaan (of in ieder geval doe alsof) en mijn ligfiets gemaakt is begint het te regenen. En dan moet je niet denken aan een regenbuitje, nee hoor! Het stortregent, alle engeltjes plassen naar beneden en de wereld stroomt over.
Op die momenten wou ik dat ik een konijntje was :-) Zo'n lief beestje dat schattig door het gras huppelt en zich niets aantrekt van de regen. Of dat ik hooikoorts had, zodat ik blij was met de regen en ik actiever was met regen dan met zon. Hoewel... dat is ook niet alles.

Voor nu hoop ik dat het donderdag heerlijk weer is, 25 graden, fijn zonnetje, lieve mensen, heerlijk buiten zijn en, niet te vergeten: mijn verjaardag! Vrijdag word ik alweer 22. Maar daar later meer over. Ik duik mijn bedje in, morgen vroeg op en nog een dag blokken voor dat tentamen... Dus knallen!

zondag 5 juni 2011

First Mission


Zondagen zijn echte filmdagen. Zo ook deze dag :-) Ondanks het feit dat ik mijn paper morgen voor 12 uur in moet leveren, woensdag een tentamen heb en ook nog 25 referaten na moet kijken heb ik toch even de tijd gevonden voor een filmpje. Moeilijk kiezen uit alle bestanden op de harde schijf, maar uiteindelijk is het First Mission geworden. Een film van reggiseur Boris Paval Conen die eerder prijzen won voor verschillende films.

First Mission vertelt het verhaal van Marina (Anniek Pheifer), een jonge tropenarts uit Nederland die gaat werken in een gebied in Zuid-Amerika dat bezet is door guerrillastrijders. Ze komt terecht in een zeer gepassioneerd en idealistisch team van hulpverleners, onderdeel van International Frontline Doctors. Samen met logistiek medewerker Barry (Tygo Gernandt), projectcoördinator Thijs (Mark Rietman) en lokale medewerkers Diego en Orlando werkt Marina onder gevaarlijke omstandigheden om de Zuid-Amerikaanse bevolking te redden. Al snel merken ze hoe moeilijk het is om iedereen goed te behandelen (wegens gebrek aan medicatie en respect voor de cultuur) en hoe gevaarlijk de guirilla is.

Terwijl Marina haar uiterste best doet de bevolking te helpen komt ze in contact met Olli, een jongetje dat haar erg raakt omdat hij spontaan en vrolijk is ondanks het verlies van zijn ouders. Het doet haar denken aan het kind dat ze verloren is bij een miskraam, misschien kan ze nu voor hem zorgen. Dan gaat het echter goed mis. Als Marina door Olli gehaald wordt voor een voetbalwedstrijd stapt de jongen op een landmijn en verliest zijn been. Marina doet wat ze kan om voor Olli te zorgen, maar de medicijnvoorraad blijkt op te zijn. Orlando heeft gelogen over de voorraden (zoals later blijkt onder druk van de guirillas) en er geen medicatie meer om Olli en de andere patiënten te helpen.

Marina en Barry (die elkaar inmiddels erg leuk beginnen te vinden) gaan naar het hoofd van de guirilla toe om te vragen of hij hen hulp kan bieden. Hoewel het hoofd erg welwillend is, heeft de hoogste man onder hem hele andere plannen. Orlando wordt vermoord voor het oog van de Nederlanders, en dat terwijl hij onschuldig was en ze hem allemaal vals beschuldigd hebben van leugenarij.

Als de strijd tussen de bevolking en de guirilla's oploopt zijn de internationale hulpverleners gedwongen om te vluchten uit het gebied. Tegen alle regels in neemt Marina Olli mee in het busje. Halverwege ondervinden ze problemen met guirilla-bewakers, maar Barry koopt ze om en ze komen veilig weg.

Enige maanden later keert Marina met Olli terug naar het gebied dat inmiddels bevrijd is van oorlog en strijd en kan Olli weer doen wat hij altijd wilde: voetballen! Marina en Barry zijn erg gelukkig samen en de film eindigt in een mooi, vrolijk, zonnig en vrij Zuid-Amerika.
---------------------

First mission is in mijn ogen een goede film die een zeer goede en sterke hoofdrolspeelster heeft in Anniek Pheifer. Hoewel ze bij het grote publiek niet bekend was (en de keuze voor haar hoofdrol een gewaagde was) is dit erg goed uitgepakt. Ze neemt je echt mee in het verhaal! De rol van Tygo Gernandt daarentegen viel mij wat tegen. Het is meer een typetje dan een echt personage en hier laat de regie wat steken vallen. Het wordt te zoetsappig. De beelden zijn vaak langzaam en hier had iets meer pit in gemogen. Gelukkig wordt veel gecompenseerd door verhaallijn en snelle montage.

Enige andere minpunt dat in mijn ogen te noemen valt is de keuze om de flash forward 3 maanden later te plaatsen. In mijn ogen geen verstandige keuze, omdat het iets te cliché wordt op deze manier. Ineens is alles goed in het land, Marina verliefd op Barry, Olli kan voetballen en de kinderen kunnen heerlijk zwemmen in de rivier: er is geen vuiltje meer aan de lucht. Niet realistisch en erg standaard.

Al met al is en blijft de film een aanrader als je van een goed verhaal, sterke acteerprestaties, cultuur en idealisme houdt.


donderdag 2 juni 2011

Wat als ik Otto Frank was?


Wat nou als ik Otto Frank was? De enige overlevende van mijn hele familie na zo'n verschrikkelijke oorlog. Wat nou als ik ruim twee jaar opgesloten had gezeten in het Achterhuis en het op het allerlaatste moment toch van de nazi's moest verliezen? Vanmorgen heb ik het boek De jongen in het Achterhuis van Sharon Dogar uitgelezen. Het is verbazend om je te bedenken hoe de wereld buiten veranderde terwijl zij al die jaren binnen zaten en geen gras hebben gezien. Hoe zou het zijn om twee jaar binnen te zitten? Geen wind in je gezicht, geen mos onder je voeten, niet zwemmen in het meer, niet meer fietsen in de stromende regen. Wij als jongste generatie kunnen ons niet voorstellen hoe het is om zo te leven. We kunnen alleen voelen dat het vreselijk moet zijn geweest. Wij weten niet wat het is om in gevangenschap te leven, met acht mensen op 50 vierkante meter. Ruzies, stank, vlooien, kou, honger... Allemaal dingen waar wij niet of nauwelijks mee te maken hebben.
Terug naar Otto Frank. Hij overleefde alle andere onderduikers van het Achterhuis. Edith, zijn vrouw en Anne & Margot, zijn dochters kwamen allemaal om in gevangenschap. Uitgeteerd door kou, honger, ziekte en, in het geval van Anne, door het gevoel alleen te zijn. Allen met de laatste (de ALLERlaatste!) trein uit Westenbork naar Auschwitz gedeporteerd. Als ze één dag later waren opgepakt hadden ze het overleefd... Allen in angst en vrede gestorven. Blij dat ze eindelijk rust vonden na alle ontberingen, maar angstig door alle gruwelen die ze hadden moeten doorstaan.
Peter van Pels en zijn ouders, meneer Pfeffer, allemaal zijn ze omgekomen, allemaal... Peter van Pels stierf op de dag van de bevrijding tijdens een dodenmars naar Theresienstadt, Anne in Bergen Belsen een paar dagen eerder.
Maar Otto, Otto overleefde alles. Hoe zou het zijn om alleen terug te komen in Amsterdam, op de Prinsengracht 263? Hoe zou het zijn om van Miep Gies, die hen al die jaren beschermd had, de dagboekbladeren van je dochter te krijgen? Hoe zou het zijn om haar woorden te lezen, te beseffen hoe ze zich voelde in de jaren dat ze samen waren? Hoe zou het voelen als je dochter beroemd wordt, maar niet meer leeft, je overal haar naam ziet, er constant mee geconfronteerd wordt?

Ik moet er niet aan denken.