Wat als ik Otto Frank was?

Wat nou als ik Otto Frank was? De enige overlevende van mijn hele familie na zo'n verschrikkelijke oorlog. Wat nou als ik ruim twee jaar opgesloten had gezeten in het Achterhuis en het op het allerlaatste moment toch van de nazi's moest verliezen? Vanmorgen heb ik het boek De jongen in het Achterhuis van Sharon Dogar uitgelezen. Het is verbazend om je te bedenken hoe de wereld buiten veranderde terwijl zij al die jaren binnen zaten en geen gras hebben gezien. Hoe zou het zijn om twee jaar binnen te zitten? Geen wind in je gezicht, geen mos onder je voeten, niet zwemmen in het meer, niet meer fietsen in de stromende regen. Wij als jongste generatie kunnen ons niet voorstellen hoe het is om zo te leven. We kunnen alleen voelen dat het vreselijk moet zijn geweest. Wij weten niet wat het is om in gevangenschap te leven, met acht mensen op 50 vierkante meter. Ruzies, stank, vlooien, kou, honger... Allemaal dingen waar wij niet of nauwelijks mee te maken hebben.

Terug naar Otto Frank. Hij overleefde alle andere onderduikers van het Achterhuis. Edith, zijn vrouw en Anne & Margot, zijn dochters kwamen allemaal om in gevangenschap. Uitgeteerd door kou, honger, ziekte en, in het geval van Anne, door het gevoel alleen te zijn. Allen met de laatste (de ALLERlaatste!) trein uit Westenbork naar Auschwitz gedeporteerd. Als ze één dag later waren opgepakt hadden ze het overleefd... Allen in angst en vrede gestorven. Blij dat ze eindelijk rust vonden na alle ontberingen, maar angstig door alle gruwelen die ze hadden moeten doorstaan.

Peter van Pels en zijn ouders, meneer Pfeffer, allemaal zijn ze omgekomen, allemaal... Peter van Pels stierf op de dag van de bevrijding tijdens een dodenmars naar Theresienstadt, Anne in Bergen Belsen een paar dagen eerder.

Maar Otto, Otto overleefde alles. Hoe zou het zijn om alleen terug te komen in Amsterdam, op de Prinsengracht 263? Hoe zou het zijn om van Miep Gies, die hen al die jaren beschermd had, de dagboekbladeren van je dochter te krijgen? Hoe zou het zijn om haar woorden te lezen, te beseffen hoe ze zich voelde in de jaren dat ze samen waren? Hoe zou het voelen als je dochter beroemd wordt, maar niet meer leeft, je overal haar naam ziet, er constant mee geconfronteerd wordt?

Ik moet er niet aan denken.